György Ligeti (1923-2006)

Był bezsprzecznie jednym z najwybitniejszych kompozytorów drugiej połowy ubiegłego stulecia. Jego twórczość nawiązywał do różnorodnych stylów i techniki kompozytorskich (dawna polifonia, symfonika późnego romantyzmu, muzyka Bartóka, dodekafonia, sonoryzm, muzyka Bałkanów, Afryki i Karaibów), posiłkowała się rozmaitymi środkami wykonawczymi i konwencjami gatunkowymi – mimo to jednak pozostała niezwykle wyrazistą i konsekwentną propozycją artystyczną (w czym upodabnia się twórczości Strawińskiego). Właściwe Ligetiemu zamiłowanie do fakturalnych i rytmiczych komplikacji oraz jednoczesna skłonność do mrocznej ekspresji, ironii i groteski pozostały – na przekór wewnętrznym zmianom – stałymi cechami jego „nastawienia muzycznego”. Na szczególną uwagę zasługują opera Le Grand Macabre (1974-7) oraz fortepianowe Etiudy (1985-2001), będące syntezami doświadczeń twórczych kompozytora.