Filharmonia Wrocławska i Międzynarodowy Festiwal Wratislavia Cantans poszukują do działu sponsoringu osoby spełniającej następujące wymagania:

• wykształcenie wyższe (preferowane PR, marketing)
• bardzo dobra znajomość języka angielskiego
• łatwość nawiązywania kontaktów i dobra prezencja
• umiejętności organizacyjne, analityczne
• nastawienie na osiąganie celów
• odpowiedzialność i umiejętność pracy w zespole
• doświadczenie w pracy na podobnym stanowisku, praktyczna znajomość technik negocjacyjnych
• znajomość środowiska muzycznego będzie atutem

Oferujemy:

• samodzielną, odpowiedzialną i prestiżową pracę w międzynarodowym środowisku
• możliwość rozwoju zawodowego
• wynagrodzenie odzwierciedlające umiejętności oraz osiągane rezultaty pracy

Zastrzegamy konkursowy tryb postępowania kwalifikacyjnego.

Zainteresowane osoby prosimy o przesłanie CV ze zgodą na przetwarzanie danych osobowych na adres: praca@nfm.wroclaw.pl.

Celem ESK jest  ukazanie bogactwa, różnorodności i pokrewieństwa kultur europejskich oraz pogłębienie wzajemnej znajomości wśród obywateli Europy.

W 2016 roku tytuł został przyznany jednemu z miast z Hiszpanii i Polski (a wygrał WROCŁAW!!!), w tym roku obchody ESK mają miejsce w Wilnie i Linzu.

Dla miasta tytuł ESK oznacza wiele korzyści: wzmocnienie wizerunku w kraju i za granicą, wzrost liczby turystów (według prognoz we Wrocławiu w razie przyznania tytułu ESK możemy spodziewać się ok. 3 milionów więcej turystów), rozwój turystyki kulturalnej, wzrost atrakcyjności miasta dla inwestorów (przemysł kulturalny i kreatywny, gospodarka oparta o wiedzę), rewitalizacja całych dzielnic czy w końcu stworzenie nowych miejsc pracy.

Autorką idei przyznawania europejskim miastom tytułu ESK była grecka Minister Kultury Melina Mercouri, która w czerwcu 1985 przedstawiła swój pomysł Radzie Ministrów Unii Europejskiej. Od 1985 roku 37 miast było Europejskimi Stolicami Kultury, wśród nich zarówno europejskie metropolie takie jak Paryż, Berlin i Madryt, ale również mniejsze miasta jak Lille, Cork czy Weimar.

Ewa Szczecińska podsumowuje wydarzenia festiwalu Musica Electronica Nova 2011.

Zapraszamy do słuchania

Myślę, że idea wykonywania muzyki bez oglądania czegokolwiek była popularna w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, ale dziś istotny jest gest. Potrzebujemy więcej-mówi Pierre Jodlowski, francuski kompozytor muzyki elektronicznej o polskich korzeniach. Nam opowiada o tym, jak tworzy swoje projekty muzyczne i około muzyczne oraz o poszukiwaniu rodziny w Jarosławiu.

Byłam świadkiem, kiedy wykonywał Pan swój utwór „Music, Violence and Others Stories”. Intryguje mnie, jakich instrumentów użył Pan na scenie, bo widziałam chyba rodzaj tabletu, którego dotykał Pan specjalnym długopisem.

To rzeczywiście tablet, a pozostały sprzęt właściwie nie ma nazwy. To zrobione w studiu IRCAM urządzenia, które są zwykle używane przez grafików, kiedy potrzebują nakreślić coś z dużą precyzją. Mają one wysoką rozdzielczość, a długopisem można wydobywać z nich dźwięki. Każdy szczegół niesie ze sobą informację dla urządzenia, wszystko ma znaczenie- położenie w pionie i poziomie, siła nacisku, kąt nachylenia. Z owym długopisem sprzęgnięte jest w jednym momencie pięć szczegółowych parametrów. Manewrowanie na małej przestrzeni daje więc ogromne możliwości. Drugie urządzenie zrobione w IRCAM jest bardzo proste. Opiera się na pięciu czujnikach nacisku o wysokiej rozdzielczości. To ważne, by zachować dokładność. Kiedy kupujesz popularne percussion pads (urządzenia do perkusji elektronicznej) w sklepie muzycznym rozdzielczość jest typowa dla sprzętu wykorzystującego standardowy protokół MIDI obejmujący od 1-27 poziomów od najniższego do najwyższego. Tymczasem w wykorzystywanym przeze mnie urządzeniu każdy z czujników daje ok. 65 tysięcy różnych wartości dźwięku w zależności od stopnia nacisku. To niewspółmiernie więcej. Mam więc do dyspozycji pięć czujników, których mogę używać albo jako perkusji, albo do odtwarzania jednego powtarzającego się dźwięku.

Czy utwór ma precyzyjną partyturę, czy jest częściowo improwizowany?

Ma bardzo precyzyjny zapis, ani śladu improwizacji. Ten projekt jest, powiedziałbym, mało klasyczny, ale pracowałem nad nim tak, jak pracowałbym nad kwartetem smyczkowym. Wszystko kontroluję.

Kompozycja to chyba rodzaj opowieści z konkretną fabułą, dramatycznym napięciem.

To mój sposób komponowania. Może niezupełnie opowiadam historie, ale żywo interesują mnie te rzeczy, które wychodzą poza muzyczną ekspresję. Więc to może być historia, rodzaj filozoficznej refleksji, po prostu czysta koncepcja. Uważam, że muzyka to nie wszystko. Projekt, o którym rozmawiamy zrobiłem trzy lata temu i prawdopodobnie moja podświadomość chciała wyrazić pewne rzeczy. Ale szczególnie interesowało mnie zbadanie kwestii przemocy w filmach, bo nasze społeczeństwo uważam za wyjątkowo agresywne.

Dialogi, jakie włączył Pan w utwór to cytaty z konkretnych filmów, czy sam je Pan wymyślił?

Są mojego pomysłu i nagrałem je wspólnie z włoską aktorką, z którą współpracuję. Idea pisania, a także nagrywania jest częścią projektu. Nie mógłbym sobie wyobrazić, że wziąłbym po prostu fragment filmu. Chciałem stworzyć fikcję na temat fikcji.

Dałabym sobie uciąć rękę, że dialogi zapożyczył Pan z kina Davida Lyncha.

Lubię jego filmy i mają pewnie duży wpływ na to, co robię, ale w kontekście tego dialogu z utworu „Music, Violence and Other Stories” chciałbym wspomnieć inny film, czyli „Paryż, Teksas” Wima Wendersa. To historia o tym, jak relacja między dwojgiem ludzie została najpierw przerwana, ale ostatecznie obydwoje odnajdują się w przepięknej scenie. U mnie wszystko jest odrobinę bardziej mroczne, pojawia się zresztą szalony facet. Z kolei w pierwszej odsłonie utworu mamy dwóch facetów spacerujących na łonie natury, którzy nagle znajdują ciało.

Trochę jak w „Blue Velvet”…Lyncha.

Dokładnie tak. W tym przypadku naprawdę inspirowałem się właśnie tym filmem.

Wygląda Pan na scenie jak didżej. To Pana styl, czy celowa stylizacja?

To po prostu typowo sportowy wygląd charakterystyczny dla ludzi z branży. Nie lubię wielu didżejów albo muzyków laptopowych, którzy otwierają komputer, wciskają guzik i od razu potrząsają głowami w rytm. Są mili, ale to wszystko. Nie są muzykami, a proszę mi wierzyć jest różnica pomiędzy  muzycznym wykształceniem i treningiem, wystudiowanymi gestami. Gdyby Pani podeszła do stołu mikserskiego nie byłaby Pani w stanie niczego zagrać, potrzeba wiedzy, jak tworzyć dźwięk. Didżej włączy sprzęt i wszystko działa.

Wykonuje Pan swoje utwory na żywo, nie puszcza Pan ich z konsoli. W dzisiejszych czasach wyjątkowo chyba tęsknimy nie za elektroniką jako abstraktem, ale za elektroniką w służbie jednostki.

Myślę, że idea wykonywania muzyki bez oglądania czegokolwiek była popularna w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, ale dziś istotny jest gest.
Potrzebujemy więcej. W awangardowym teatrze czasem trudno ocenić, czy to wyłącznie spektakl, performance, czy może koncert. Ja muszę być na scenie i działać jak muzyk. Choć nie występuję w tym charakterze, gram na fortepianie, gitarze basowej, saksofonie i chciałem znów odnaleźć to szczególne uczucie, jakie masz w przypadku kontaktu z instrumentem, co nie jest proste w odniesieniu do urządzeń elektronicznych.

Pokazywany w Muzeum Pana Tadeusza Pana projekt „Passages” to coś więcej niż wyłącznie realizacja stworzona z myślą o firmie Siemens.

Zgadza się, zresztą od początku negocjacji z nimi zastrzegłem sobie, że będę chciał zatrzymać ten materiał. Zaakceptowali to całkowicie i potwierdzili, że najpierw zrobię pierwszą instalację w Siemensie, a potem materiał będzie już mój.

Skąd wziął się pomysł na projekt ludzkich wspomnień o dźwiękach?

Muzyka to dla mnie język komunikowania się z bardzo szczególnym słowami. Pojedyncza nuta jest bez znaczenia, ale kiedy zapyta się ludzi, by posłuchali, jak brzmi świat przekonamy się, ile z jego dźwięków jest dla nich istotnych. Teraz siedzę tutaj i słyszę tramwaj, ptaki, rozmowy. W naszej pamięci czasami pamiętamy szczególne dźwięki i Siemensa zainteresowało takie podejście. Praca nie należała do najłatwiejszych, bo musiałem prowadzić projekt w samej fabryce, z ludźmi, a nie w studiu, by potem oddać gotowy materiał. Najpierw poszedłem do zakładu na spotkanie z pracownikami i wyjaśniłem, na czym polega mój pomysł. W Siemensie pracuje około 2500 różnych ludzi. Kiedy wchodzą do fabryki zakładają specjalne plakietki i zostają zuniformizowani, ale gdybym mógł usłyszeć, co każdy z nich myśli, byłbym zaskoczony. Więc poprosiłem, by opowiedzieli mi o swoim wspomnieniu związanym z dźwiękiem. Jedna z kobiet napisała mi francuskie słowo „bariolé”, co oznacza  wielokolorowy, pełny barw. Byłem zaskoczony jej odpowiedzią i zapytałem, czy to słowo naprawdę jest dla Pani dźwiękiem? A ona wyjaśniła mi, że jest Niemką i czytając kiedyś książkę Prousta natknęła się na określenie „bariolé”, którego nie znała. Jedynie wymawiając to słowo odkryła jego sens. Potem zajrzała do słownika i okazało się, że miała rację. Dźwięk słowa był w stanie przywołać jego sens. To fantastyczne! Tylko jedno z zebranych przez mnie wspomnień było mroczne. To o krzyku. Ciotka mojej rozmówczyni krzyczała w domu kiedy dowiedziała się o śmierci swojego syna. Cały projekt „Passage” był dla mnie interesujący także z pozycji kompozytora, bo tu nie tworzyłem dźwięku. On przyszedł od ludzi, dałem możliwość upublicznienia pewnej intymności.

Był Pan posłańcem?

Zgadza się.

Interesują mnie jeszcze Pana korzenie, zwłaszcza polskie nazwisko. Czy Pana rodzina pochodzi z naszego kraju?

Pod koniec XIX wieku moi pradziadkowie wyjechali z Jarosławia. Babcia przybyła do Francji jako czternastoletnia dziewczynka, potem jej rodzice mieli jeszcze jedno dziecko. Kiedy we Francji zaczęły się problemy z imigrantami rodzina wróciła do Polski. Potem, nie wiem dlaczego, pradziadkowie ponownie przyjechali do Francji i już tam osiedli. W ubiegły weekend miałem trochę czasu i mogłem wynająć samochód, pojechać do Jarosławia, znaleźć grób, ludzi, którzy ich znali. To był bardzo poruszający moment mojej wizyty w Polsce. Także w Jarosławiu po raz pierwszy w swoim życiu zobaczyłem tak silną religijność. Niedzielnego poranka poszedłem raz jeszcze do miasta przed odjazdem. Zobaczyłem kościół wypełniony ludźmi, z których wielu stało na zewnątrz. Zachwyciła mnie cisza przerywana jedynie kazaniem księdza, głosami natury, zobaczyłem, jak ważna jest religia. Kiedyś w Indiach widziałem podobne przywiązanie, jakie całkowicie utraciliśmy we Francji. Ten moment, relacja z dźwiękiem, była po prostu piękna i pozostanie mi w pamięci.

rozmawiała Magdalena Talik

Wywiad pochodzi z serwisu: www.kreatywnywroclaw.pl

Musica Electronica Nova: Podsumowanie

Muzyka elektroniczna to nie abstrakt, ale żywy organizm, który wciąż się przeobraża. Dowodem świetna frekwencja na festiwalowych koncertach we Wrocławiu.

www.kulturaonline.pl

DOROTA SZWARCMAN O FESTIWALU MEN 2011

Awangarda, tradycja, elektronika

WROElectronica

MUSICA ELECTRONICA NOVA: ŚRODA 18.05 “Cykl Niewinni Barbarzyńcy” M.I.M.E.O.

Wieczorna sesja w Klubie Eter była w mojej opinii najważniejszym wydarzeniem festiwalu Musica Electronica Nova, a koncert super grupy MIMEO jego najjaśniejszym momentem. Trudno nawet zmierzyć się z konceptualizacją wydarzeń muzycznych, które miały tam miejsce. Już sam fakt pojawienia się w klubie dziesięcioro wybitnych postaci sceny awangardowej, eksperymentalnej i free improv przyprawiał o ból głowy.

www.radio-alternator.com

Sobotni wieczór był ostatnim dniem festiwalu, podczas którego wystąpili: Michel Supera, Nodion, Digit All Love i Eivind Aarset Sonic Codex Orchestra.

www.mmwroclaw.pl

Francuska muzyka elektroakustyczna i projekt GPS-Trans 12 wypełniły kolejny dzień festiwalowy.

www.mmwroclaw.pl

Aż 35 segmentów liczył, pochodzący z roku 2009, orkiestrowy utwór francuskiego kompozytora Bruna Mantovaniego Le Livre des illusions. Poszczególne fragmenty, jak głosi komentarz autora, odpowiadają daniom serwowanym kompozytorowi przez znanego hiszpańskiego kucharza Ferrana Adrià. Różnorodne epizody odznaczały się jednak wspólną cechą – wysmakowaną, elegancką instrumentacją subtelnie kolorowaną przez warstwę elektroniczną, za którą realizację odpowiadali eksperci ze słynnego paryskiego centrum IRCAM. Z kolei Lontano Ligetiego, bezsprzecznie jedno z największych arcydzieł muzyki XX wieku, to utwór jednolity w przebiegu narracyjnym. Słuchacze zebrani w sali Filharmonii Wrocławskiej mogli doświadczyć przepięknej, a momentami wręcz oszałamiającej, palety brzmień wydobytych przez Ligetiego z tradycyjnej orkiestry symfonicznej.

Podczas kolejnego dnia festiwalu Musica Electronica Nova we wrocławskiej synagodze wystąpił słynny zespół Court-circuit. Znakomici wykonawcy muzyki współczesnej zaprezentowali się w ciekawym i różnorodnym programie. W utworze Pierre’a Jodlowskiego In & Out na skrzypce, wiolonczelę, elektronikę i dvd kompozytor w oryginalny sposób połączył warstwę dźwiękową i wizualną. Zamiast modnych dziś abstrakcyjnych wizualizacji, zaproponował „obrazy konkretne”; w tym postaci grających na skrzypcach i wiolonczeli muzyków, którzy wizualnie i dźwiękowo wchodzi w swoisty dialog z muzykami występującymi na scenie. Z kolei wykonane na zakończenie Winter Fragments autorstwa Tristana Muraila, czołowego przedstawiciela nurtu spektralnego w muzyce współczesnej, pełne chłodnych, subtelnych i wysmakowanych brzmień ostudziło nieco rozgrzaną atmosferę panującą podczas koncertu. Podsumowując: bez wątpienia jedno z najważniejszych wydarzeń festiwalu.

Po sześciu latach nieobecności Eivind Aarset powraca do Polski. Tym razem zaprezentuje swój nowy, nieprezentowany w naszym kraju projekt z Sonic Codex Orchestra. Gitarzysta opowiada o ewolucji swojej muzyki, heavy-metalowych wpływach i wolności, którą daje elektronika.

Dlaczego kazałeś polskim fanom tak długo czekać na swój ponowny przyjazd? Ostatnio grałeś w Polsce w 2005 roku.

To już było tak dawno temu? Zadziwiające. Byłem gotowy do występów przez cały ten czas, ale o ile sobie przypominam nie dostałem żadnej propozycji z Polski. Mam za to nadzieję, że gdy już wydam swoją nową płytę, ruszę w trasę promocyjną po waszym kraju.

Co zmieniło się w twojej muzyce przez ten czas?

Było tego naprawdę sporo! Myślę, że dziś moja muzyka jest swobodniejsza i w pewnym sensie odczuwam ją bardziej cieleśnie. Jest też zdecydowanie ostrzejsza. Ponadto pracuję w liczniejszym zespole.

Skoro o zespole mowa – po raz pierwszy wystąpisz w Polsce z Sonic Codex Orchestra. Co to za zespół?

Najczęściej Sonic Codex to zespół składający się z czterech muzyków. Erland Dahlen i Wetle Holte grają na instrumentach perkusyjnych. Na basie, a także dodatkowo na syntezatorze występuje Audun Erlien. No i jestem też ja, w zespole gram na gitarze i odpowiadam za elektronikę. Jednak na Musica Electronica Nova wystąpimy w rozszerzonym składzie. Do zespołu dołączy gitarzysta Björn Charles Dreyer, który zagra dodatkowo na pedal steel (elektroniczna gitara hawajska – przyp. w.s.).

Pierwsze kroki stawiałeś w grupie heavy-metalowej. Była to tylko młodzieńcza przygoda, czy może coś poważniejszego?

Właściwie była to czasy sprzed ery black metalu. Tamta muzyka nie była tak ostra jak dzisiejszy metal. Muszę przyznać, że to naprawdę ważny etap w mojej muzycznej przeszłości.

Czy metalowe początki nadal mają na ciebie wpływ?

Myślę, że publiczność wciąż może jeszcze usłyszeć tamte wpływy. Metal to bardziej rodzaj elementu w mojej „muzycznej palecie”. Ona nieraz daje o sobie znać i wypływa na powierzchnię, bo zawsze lubiłem energię tej muzyki.

Eksperymentowałeś z wieloma gatunkami muzyki. Czy nu-jazz jest końcem twoich muzycznych poszukiwań, a może nadal czegoś szukasz?

To poszukiwanie z jednej strony wynika stąd, że ciągle rozglądam się za nowymi dźwiękami i pomysłami, które mogłyby uczynić moją grę świeższą. Ale z drugiej strony zawsze staram się, by muzyka, którą tworzę, była możliwie szczera i osobista. Innymi słowy staram się „nie zakładać pożyczonych ubrań”.

Dlaczego dopiero niedawno zacząłeś używać laptopa podczas występów?

Brało się to stąd, że dopiero w ostatnich latach komputer stał się dość szybki, bym mógł grać bezpośrednio na gitarze, nie mając poczucia, że tracę kontakt z dźwiękiem.

Nadal grasz na gitarze lutniczej Jana Braahtena?

Używam jej nieustannie od czasu, gdy kupiłem ją w 1988 roku. Jan był bardzo nieszczęśliwy, że dostałem ją tak tanio… Za to ja wciąż się z tego cieszę.

Czy często jesteś zapraszany na festiwale muzyki elektronicznej?

To była dla mnie dość duża niespodzianka, ale bardzo się ucieszyłem z zaproszenia. Zwykle grywam na festiwalach jazzowych, a ten występ może mi, przy odrobinie szczęścia, pomóc zdobyć nową publiczność, która być może nie słucha jazzu.

Dlaczego zacząłeś wplatać w swoją twórczość element elektroniki?

Od zawsze używałem elektroniki podczas gry na gitarze. Stopniowo wzrastało też moje zainteresowanie nagrywaniem i późniejszym operowaniem dźwiękami. Lubię tę wolność, którą w latach dziewięćdziesiątych odnalazłem na scenie elektronicznej.

Rozmawiał: Wojciech Sitarz

Wykonanie tej opery na wrocławskiej scenie miało wymiar symboliczny, bo kompozytor doczekał się wreszcie wystawienia „Ogrodu Marty” w mieście, w którym na co dzień pracuje, po blisko pięciu latach od prapremiery w Lipsku. Tym samym dzieło wejdzie do stałego repertuaru teatru i wzbogaci katalog oper współczesnych, jakie stały się znakiem rozpoznawczym Opery Wrocławskiej.

Spektakl stworzony wspólnymi siłami przez Cezarego Duchnowskiego, Macieja Walczaka (wizualizacje) i Wojciecha Pusia (reżyseria świateł) znacząco różni się od poprzednich koncepcji wystawień opery, zwłaszcza tej z Warszawskiej Jesieni sprzed dwóch lat, kiedy w przestrzeni Fabryki Trzciny zaprezentowano ją po raz pierwszy w Polsce. Obecni wówczas krytycy mieli podzielone zdania. Jedni uważali, że niewielka przestrzeń, w jakiej „zamknięci” zostali wykonawcy świetnie zagrała i skupiła uwagę na zachodzących między nimi interakcjami. Innym brakowało inscenizacji z prawdziwego zdarzenia. Za taką swobodnie można uznać wrocławski „Ogród Marty”, który pod względem wizualnym swobodnie może konkurować z produkcjami zagranicznymi. Scenografia jest oszczędna i oparta niemal wyłącznie na świetnie dobranych wizualizacjach i grze światłem.

Libretto autorstwa Piotra Jaska to pierwotnie opowieść o chłopaku kradnącym jabłka z ogrodu dziewczyny, by po pewnym czasie stać się jej ukochanym, a w dalszej perspektywie najbliższą osobą. Obydwoje (sopranistka Agata Zubel i aktor Eryk Lubos) poznajemy w serii monologów. Są w nich zarówno młodymi i zakochanymi, jak i sobą samymi starszymi o lata wspólnego życia. To kluczowe, bo „Ogród Marty” traktuje o przemijaniu, związanym z nim rozpamiętywaniu. Powtarzane w monologach frazy (w tym najbardziej rozpoznawalna „Jestem zazdrosna o ogród”) to wracanie pamięcią do zdarzeń, jakie kiedyś były istotne, dziś być może straciły na znaczeniu.

Termin opera kameralna zyskuje we wnętrzu Opery Wrocławskiej zupełnie inny wymiar niż miał w Fabryce Trzciny. Trudno na scenie operowej o podobną intymność, inaczej „rozmawiają” ze sobą instrumenty, inaczej odnajdują się wykonawcy. Zupełnie wyjątkowy staje się jednak monolog Eryka Lubosa, który na środku sceny sprawia wrażenie gwiazdy rocka. Dawny członek zespołu wrocławskiego Teatru Współczesnego, od kilku dobrych lat pracujący w Warszawie, wciąż magnetyzuje widza z równie wielką ekspresją, jak ta kiedy mówił z pamięci całą Księgę Koheleta na dziedzińcu Arsenału w spektaklu Piotra Cieplaka.
Agata Zubel, stała współpracowniczka Cezarego Duchnowskiego swoją wokalną partię wykonuje z ogromną swobodą, świetnie czuje się na scenie, każdy jej ruch obserwuje się z napięciem.

Instrumentaliści, dla których kompozytor rozpisał arie z elektroniką to wprawdzie nie ci sami, którzy dokonywali prawykonań, ale nowi muzycy odnaleźli się w niełatwym spektaklu, a ich ekspresja jest ważnym czynnikiem spajającym przedstawienie.

Magdalena Talik

MUSICA ELECTRONICA NOVA: PONIEDZIAŁEK 16.05 “Akusmonium”

Poniedziałkowe koncerty odbywające się w klubie Krakowska 180 miały za zadanie wprowadzić słuchacza w świat tradycji muzyki konkretnej (akuzmatycznej), zainicjowanej przez francuskiego kompozytora Pierre’a Schaeffera. Podczas tegorocznego festiwalu dwudniowy cykl Acusmonium był obszerną prezentacją tego gatunku muzyki współczesnej.

www.radio-alternator.com

Zabawy polską elektroniką, klasyczne instrumenty i terapia dźwiękiem, tak wyglądał kolejny dzień festiwalu.

www.mmwroclaw.pl

Ponad 500 kompozycji elektroakustycznych i wideo „zamkniętych” w niezwykłej instalacji IterEter to jedna z interaktywnych propozycji programu festiwalu Musica Electronica Nova. Jej otwarcie już dziś w budynku Politechniki Wrocławskiej.

www.tuwroclaw.com

Premiera w Operze: odważny i zdecydowany „Ogród Marty”

W repertuarze Opery Wrocławskiej nie brakuje spektakli współczesnych – a więc najczęściej takich, których języka publiczność musi dopiero się nauczyć, zachwyt odkładając na kolejny etap edukacji – ale „Ogród Marty” jest wśród nich dziełem ekstremalnym, szokującym odwagą i rozmachem

www.wroclaw.gazeta.pl

Ruszył 4. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Elektroakustycznej Musica Electronica Nova. W sobotę, 14 maja organizatorzy imprezy przygotowali dla nas dwa wydarzenia.

www.mmwroclaw.pl

Premiera „Ogrodu Marty” w Operze Wrocławskiej 15 maja – to było naprawdę coś wielkiego. Spektakl 3D bez konieczności zakładania okularów.

www.mmwroclaw.pl

Druga część zaplanowanych na niedzielę wydarzeń odbyła się w Operze Wrocławskiej. Wrocławską premierę miała tam (multimedialna) opera kameralna Cezarego Duchnowskiego Ogród Marty do libretta Piotra Jaska. Znając wcześniejsze kompozycje Cezarego Duchnowskiego (reprezentanta i jednego z inicjatorów wrocławskiego Studia Kompozycji Komputerowej) i będąc wielkim fanem jego twórczości, z wielkim zainteresowaniem oczekiwałem na to wydarzenie.

www.radio-alternator.com

www.radio-alternator.com

Wydarzeniem inaugurującym festiwal muzyki elektroakustycznej Musica Electronica Nova było otwarcie instalacji dźwiękowej autorstwa Pierre’a Jodlowskiego Passage. W Muzeum Pana Tadeusza skonstruowano korytarz dźwiękowy, aktywujący się w zależności od wykonywanych ruchów znajdującej się wewnątrz korytarza osoby. Środowiskiem muzycznym jest lista wspomnień odtworzona przez Jodlowskiego na podstawie rozmów przeprowadzonych z osobami pracującymi w firmie Siemens, która pierwotnie zleciła kompozytorowi wykonanie instalacji.

www.radio-alternator.com

Pozostałe artykuły dotyczące festiwalu:

www.kultura.wp.pl

www.vrotslove.kulturaonline.pl

www.gazetawroclawska.pl

www.gazetawroclawska.pl

Zapowiedzi:

http://www.miastownia.pl/wydarzenie/festiwal_musica_electronica_nova_2011/21001

http://festiwale.gdzieco.pl/Wroclaw/2011/Komputer-zdalnie-sterowany-Cykl-Niewinni-Barbarzyncy

http://imprezy.docelu.pl/impreza/93900,MEN%2BEklektik%2BSession%3A%2BFat%2BBurning%2Bstep%2B%2B%26amp%3B%2BTom%2BMays,%2BKarlax%2BWu%2BWei%2B%2B?ticaid=5c524

http://byway.pl/details.aspx?guid=662c9335-da98-42f2-a569-7d97fff91687

http://www.wroclaw-life.com/event/500-Musica_Electronica_Nova

http://isset2011.pwr.wroc.pl/wydarzenia/

http://www.muzyczneradio.com.pl/287,imprezownik,propozycja-filharmonii-wroclawskiej.html

http://www.nina.gov.pl/koncert-akusmonium-we-wroclawiu

Wtorkowy koncert w Operze Wrocławskiej do dowód, że stereotyp o wiecznym zaklęciu dzieła muzyki elektronicznej na nośniku jest fałszywy. Artyści związani ze słynnym paryskim studiem muzyki elektronicznej INA/GRM przedstawili swoje wizje klasycznych dzieł muzyki elektonicznej rozpisanych na akusmonium – orkiestrę głośników. Poszczególni realizatorzy, niczym dyrygenci orkiestry, kreowali w czasie rzeczywistym wykonania kolejnych utworów: niemal ambientowe, znakomite dzieło François Bayle, kompozycję Mobile klasyka polskiej muzyki elektronicznej Eugeniusza Rudnika czy utwór Bernarda Parmegianiego. Ale to nie był koniec atrakcji, ponieważ wtorkowy koncert to nie tylko nowe wykonania klasycznych dzieł, ale performanse na żywo. Wystąpił więc Benjamin de la Fuente grając na skrzypcach i kreując warstwę elektroniczną, razem z Diego Losą beatboxer Rewind oraz turntablista eRikm, usłyszeliśmy też Małgorzatę Walentynowicz w utworze Katarzyny Głowickiej.